Tagarchief: Nakba

Vernietiging om de vernietiging zelf: ‘een hogere poëtische gerechtigheid’.

De handel die oorlog heet

‘For you don’t count the dead
when God’s on your side’  
Bob Dylan

Je kunt je afvragen of de vrijwel nooit becommentarieerde geallieerde bombardementen op Duitse steden (dus op burgerdoelen) aan het eind van WO 2
een carte blanche creëerden voor de gruwelijke bombardementen door de Eerste Wereld op dorpen en steden in Vietnam, Cambodja en Korea, in Afghanistan, Irak, Libanon en Syrië

en nu op Gaza, Libanon en wederom Syrië
door een specifiek deel van die Eerste Wereld: Israël.

W.G. Sebald schreef met De natuurlijke historie van de verwoesting* als een van de weinigen een analyse van het waarom, hoe en waartoe van de geallieerde bombardementen op de grote Duitse steden:
‘De oorsprong van de strategie van het zogenaamde “area bombing“** lag in de extreem marginale positie waarin Groot-Brittannië zich in 1941 bevond’. Europa was van de nazi’s en de fascisten, Amerika hield zich oppervlakkig ‘neutraal’ – het Europese eiland genoot geen steun en had weinig opties dan zich te verdedigen en te proberen om de rest van Europa aan de klauwen van de nazi’s en de fascisten te onttrekken.’***

Op eenzelfde argument grijpt Israël voortdurend terug:

– dat bij monde van zijn (en die van de EU en de VS) ultrarechtse, orthodoxe  en racistische politici sinds en zelfs al vóór zijn bestaan**** schermt
met zijn geïsoleerde positie in de regio en in de wereld (‘”dankzij” de Holocaust’)
en met antisemitisme (wereldwijd maar als het zo uitkomt vooral in de regio),
die het land het recht zouden verschaffen op onbegrensde trauma’s
dus op onbegrensde verdediging
‘want’ op ongebreidelde angst en haat voor en wraak op iedereen die als bedreigend wordt ervaren

maar die in dezelfde adem de aanhoudende Nakba (inmiddels genocide) ontkennen.

 

Duizenden paren kinderschoenen staan voor de duizenden vermoorde kinderen in Gaza.
foto: Sylvia van de Garde

 

Lees verder Vernietiging om de vernietiging zelf: ‘een hogere poëtische gerechtigheid’.

Demissionair m-p Rutte stelt een grens aan zijn ‘game’ met Israël en Gaza


Elk land heeft de leider die het verdient, zei een Franse conservatief die zich tegen de Verlichting en tegen de Franse Revolutie verzette.

‘Als Israël Rafah aanvalt,’ mijmert m-p Rutte demissionair en met één poot in de Navo,
‘is dat een gamechanger voor het kabinet.’

Áls?
Rafah is aangevallen, Rafah wordt al maanden, al jaren door Israël aangevallen*.
De rest van Gaza ligt helemaal plat, inwoners zijn vermoord of verdreven – waarom is ‘als Israël Rafah’ ineens de ‘gamechanger’? Waarom wacht Rutte op de vernietiging van die laatste vluchtplaats?

 

Duizenden paren kinderschoenen staan voor de duizenden vermoorde Palestijnse kinderen
foto: Sylvia van de Garde

 

We laten deze opmerkelijke ‘onachtzaamheden’ net als de totaal ongepaste
en voor een m-p gruwelijk woordkeuze voor wat ze zijn: pervers.

Want Ruttes interpretatie van de categorische imperatief van Kant*** laat ook zien hoe loos humane beloften uit zijn mond zijn:
terwijl hij schaamteloos zijn krokodillenmedelijden uitvent boven zijn gele lintje (tegen endometriose? blaaskanker? suïcide? voor/tegen hoop? – bij een hond betekent het lintje dat het dier afstand nodig heeft… veel later begreep ik dat het gele lintje betekent dat de drager de door Hamas gegijzelde Israëliërs gedenkt)
hongert Israël Gazanen uit, ontvoert, gijzelt, martelt, verkracht en vermoordt ze in officiële en onofficiële gevangenissen, bombardeert de overlevenden met F-35’s die Nederland faciliteert en weet heel de wereld dat als de ‘game’ écht verandert – ‘hoi, hoi: áls… (word ik opperhoofd van de nato dan heb ik hier geen actieve herinnering meer aan’) – Nederland niet één F-35-onderdeel meer aan Netanyahu’s moordmachine mag leveren en  geen Uzi van Netanyahu meer mag kopen;
zaken die ondanks maningen van de ICJ tot op de dag van vandaag desnoods via sluiproutes doorgang vinden****

Lees verder Demissionair m-p Rutte stelt een grens aan zijn ‘game’ met Israël en Gaza

F-35’s met witte fosfor of een pincet? Zuid-Afrika vs. extreemrechts Israël

The Right’s Forum bericht dat Zuid-Afrika bij het Internationaal Gerechtshof (ICJ) een procedure tegen Israël is begonnen wegens het schenden van het Verdrag inzake de voorkoming en de bestraffing van genocide1 ofwel het Genocideverdrag van de VN dat in 1948 werd opgesteld nav de genocide op de Europese joodse en Roma-bevolking door nazi-Duitsland.

Ook Israël heeft het verdrag ondertekend – hoewel in 1948 de Israëlische ‘bevrijdingsoorlog’ (de Palestijnse naqba) in volle gang was en honderdduizenden Palestijnen waren en werden vermoord of verdreven… De opmaat naar decennialange vervolgingen.

Elk land dat het verdrag heeft ondertekend is feitelijk verplicht het na te leven – die naleving betreft de preventie van schendingen én het controleren op en vervolgen van (mogelijke) schendingen. Wereldwijd. Elk gecommitteerd land heeft zijn wetgeving daarop in te richten.
De VN zelf had en heeft boter op het hoofd – hoe nobel en noodzakelijk (het idee achter) dit verdrag ook is (geweest): nog niet één keer heeft een lid of de Veiligheidsraad zelfs maar geopperd het op Israël te toetsen.
Tot nu.

 

 

 

Wat het Palestijnse volk blijft eten als het aan extreemrechts Israël ligt.
Wat oordeelt de ICJ?
Exárchia 2018

Foto: Sylvia van de Garde

Lees verder F-35’s met witte fosfor of een pincet? Zuid-Afrika vs. extreemrechts Israël

De twee maten van de Eerste Wereld IV – Adania Shibli en Duitsland: eine Nebensache im Nachhinein.

Tijdens de Frankfurter Buchmesse zou op 20 oktober 2023 aan de in Israël geboren Palestijnse auteur Adania Shibli voor haar roman Eine Nebensache1 de LiBeraturpreis 2023 worden uitgereikt door Verein Litprom6 en de Buchmesse zelf. De roman werd uitgegeven door Berenberg Verlag.

Die uitreiking is zonder overleg en voor onbepaalde tijd uitgesteld omdat ‘Hamas Israël heeft aangevallen’, omdat Shibli heeft geschreven over haar Palestijnse volk, omdat ze tegen het apartheidsregime van Israël heeft geprotesteerd en een oproep van de BDS (Boycott, Deinvestment and Sanctions)2 zou hebben ondertekend ­
én op grond van een artikel in een Berlijns progressief dagblad:
op 10 oktober 2023 zette taz bij monde van Carsten Otte de hetze – of deze Rhetorik der Hysterie zoals Ilija Trojanow3 het later noemde – tegen Shibli en haar boek op scherp.

Foto: Sylvia van de Garde

Ik ben sprakeloos en zum Tode betrübt.

Lees verder De twee maten van de Eerste Wereld IV – Adania Shibli en Duitsland: eine Nebensache im Nachhinein.

De twee maten van de Eerste Wereld I

met genocide als gevolg.
of: de waarde van de Palestijnen *

Nota bene:

    • niets rechtvaardigt de decennia durende blinde en dove  steun aan Israël dat – als erkende staat – mensen- en oorlogsrechten schendt**
    • niets maar dan ook helemaal niets rechtvaardigt het schenden van het oorlogsrecht door Israël  dat – anders dan Palestina – zich als staat kan voordoen met een internationaal gesubsidieerd staatsleger,  en dat internationaal als staat erkend wordt met alle rechten die daarbij horen** ***
    • niets rechtvaardigt de bezetting en/of afsluiting van Gaza en de Westelijke Jordaanoever door/aan Israël, vóór of na 6 oktober 2023 ***
    • niets rechtvaardigt de weigering om de Palestijnse gebieden als zelfstandige staat te erkennen met alle rechten die daarbij horen. Dit geldt vóóral voor de hele Eerste Wereld, zeker na de Oslo-akkoorden***
    • de Eerste Wereld als dominante wereld mag zich schamen over het feit dat zo weinig van haar leden kennis hebben van de achtergronden en bestaansredenen van  bezette Andere Werelden en van het verzet van die Andere Werelden tegen die overheersingen – dat gebrek aan kennis is een drijfveer waarop die geschiedenis zich herhaalt.
    • niets rechtvaardigt het doodschieten of ontvoeren van burgers

Judith Butler schrijft in haar boek Precarious Life. The Powers of Mourning and Violence over de meer en minder betreurenswaardige doden:

‘Who counts as human? Whose lives count as lives? And finally, what makes for a grievable life?’ *(onderstreping van mij, SvdG).

De keuzes voor het onderscheid komen meestal voort uit religieus-politieke retoriek, gebrek aan solidariteit en uit nationalistische, (neo)kolonialistische en racistische motieven.

De Kameroense filosoof Achille Mbene noemt dit ‘necropolitics’: de macht en zucht van een soeverein bewind om te beslissen wie leeft en sterft, dus wie (on)vervangbaar is. 

Kritiek op Israëls apartheidspolitiek van de afgelopen acht decennia die uitmondde in de regelrecht antidemocratische wetten en moorddadige praktijken van Netanyahu en de zijnen, wordt – overigens al zo lang het land zichzelf tot staat heeft uitgeroepen – afgedaan als ‘antisemitisch’, en dat heeft de rest van de wereld de mond gesnoerd met medeplichtigheid aan genocide op de Palestijnen als gevolg. Lees verder De twee maten van de Eerste Wereld I