Ondanks alle heftige gebeurtenissen in de afgelopen drie jaren studeer ik af aan de Schrijversvakschool Amsterdam met de bundel hij zij zee, die professioneel begeleid werd door Hans Dekkers.

Uit het beoordelingsrapport van René Huigen, Jos Verstegen en Hans Dekkers:
‘Sylvia van de Garde schrijft gecondenseerde poëzie, filosofisch, introspectief. Het geheel leest ook als een (spannend, maar beklemmend) liefdesverhaal waarvan je geleidelijk de ware toedracht gaat zien. De stijl is lyrisch, maar heeft tegelijk een epische kant vanwege het verhaal dat wordt verteld.’.

‘Het is een omvangrijke, uiterst consequente bundel.
De liefde die in hij zij zee wordt beschreven is van meet af aan gedoemd. Nooit zullen de geliefden doordringen in het meest wezenlijke van de ander, het niet in woorden te vatten zelf. Dit is geen liefdespoëzie die in het teken staat van ontgrenzing en versmelting: de grenzen zijn onverbiddelijk.’

‘In deze gedichten gaat het over wat verwoording doet met de meest fundamentele levenservaringen en de herinneringen.
Het onzegbare, vreemde, onbenoembare, onvatbare wordt door de woorden/verwoording ontwricht, ontkend, tenietgedaan, onwezenlijk gemaakt.’

‘Al met al zijn we onder de indruk van deze consequente en coherente bundel, die eigenlijk één lang gedicht is.’