de waarde van een Palestijn Archieven - Syntaxis Sylvia van de Garde

Met toenemende verwarring heb ik naar Zomergasten 4-8-24 gekeken: de Nederlandse journalist Joris Luyendijk vs. de Palestijns-Nederlandse fotograaf Sakir Khader.
Ik gebruik opzettelijk de term ‘versus’
want de geoliede Zomergastenmachine schokte en schuurde

eerst door Luyendijks ‘ik-was-daar-ik-heb-het-allemaal-gezien-en-meegemaakt-mij-hoef-je-niets-meer-te-vertellen-hoewel-ik-nu-comfortabel-hier-ben’-jeremiade
tot die uiteindelijk bijna verzandde in zijn ‘ik-weet-het-beter-want-ik-hanteer-de-juiste-journalistieke-moraal’-moraal.

Khader moest hem er meermaals op wijzen dat er een belangrijk verschil bestaat tussen hen beiden: Luyendijk verbleef in het Nabije Oosten in relatief rustige omstandigheden dus in relatieve veiligheid om er zijn brood te verdienen tot de hel weer los zou barsten.
Khader is een geboren Palestijn met (dode) familie en vrienden in Gaza en de Westelijke Jordaanoever, wiens Nederlandse paspoort niet reddend zal zijn als een willekeurige Israëlische soldaat hem te pakken of zelfs maar in het vizier krijgt.

De aimabele mens Luyendijk, naar zijn literatuur te oordelen niet gespeend van zelfkritiek en bovendien gepokt en gemazeld als Zomergastenpresentator, leek echter niet los te kunnen komen van zijn…
ja, van wat?

Lees verder Kon het een vinkje minder? Sakir Khader in Zomergasten. →

met genocide als gevolg.
of: de waarde van de Palestijnen *

Nota bene:

- niets rechtvaardigt de decennia durende blinde en dove steun aan Israël dat – als erkende staat – mensen- en oorlogsrechten schendt**
- niets maar dan ook helemaal niets rechtvaardigt het schenden van het oorlogsrecht door Israël dat – anders dan Palestina – zich als staat kan voordoen met een internationaal gesubsidieerd staatsleger, en dat internationaal als staat erkend wordt met alle rechten die daarbij horen** ***
- niets rechtvaardigt de bezetting en/of afsluiting van Gaza en de Westelijke Jordaanoever door/aan Israël, vóór of na 6 oktober 2023 ***
- niets rechtvaardigt de weigering om de Palestijnse gebieden als zelfstandige staat te erkennen met alle rechten die daarbij horen. Dit geldt vóóral voor de hele Eerste Wereld, zeker na de Oslo-akkoorden***
- de Eerste Wereld als dominante wereld mag zich schamen over het feit dat zo weinig van haar leden kennis hebben van de achtergronden en bestaansredenen van bezette Andere Werelden en van het verzet van die Andere Werelden tegen die overheersingen – dat gebrek aan kennis is een drijfveer waarop die geschiedenis zich herhaalt.
- niets rechtvaardigt het doodschieten of ontvoeren van burgers

Judith Butler schrijft in haar boek Precarious Life. The Powers of Mourning and Violence over de meer en minder betreurenswaardige doden:

‘Who counts as human? Whose lives count as lives? And finally, what makes for a grievable life?’ *(onderstreping van mij, SvdG).

De keuzes voor het onderscheid komen meestal voort uit religieus-politieke retoriek, gebrek aan solidariteit en uit nationalistische, (neo)kolonialistische en racistische motieven.

De Kameroense filosoof Achille Mbene noemt dit ‘necropolitics’: de macht en zucht van een soeverein bewind om te beslissen wie leeft en sterft, dus wie (on)vervangbaar is.

Kritiek op Israëls apartheidspolitiek van de afgelopen acht decennia die uitmondde in de regelrecht antidemocratische wetten en moorddadige praktijken van Netanyahu en de zijnen, wordt – overigens al zo lang het land zichzelf tot staat heeft uitgeroepen – afgedaan als ‘antisemitisch’, en dat heeft de rest van de wereld de mond gesnoerd met medeplichtigheid aan genocide op de Palestijnen als gevolg. Lees verder De twee maten van de Eerste Wereld I →