Tagarchief: Biden

Het ‘vredesplan’ van Trumpf uit 2020; hoe Nederland meer beest werd dan andere beesten

Om je kapot te schrikken:
de brief (hieronder) die in 2020 vanuit The Rights Forum door 24 prominente Nederlanders werd gestuurd aan Stef Blok, VVD-minister van Buitenlandse Zaken in Rutte III
– nadat hij al als minister zonder portefeuille (je kunt je machtswellust ook iets intelligenter inkleden) in Rutte II opschepte dat hij ‘een heel ministerie had laten verdwijnen’: dat van Volkshuisvesting en Milieubeheer, opmaat naar het laten verdwijnen van volk en milieu?
De 24 verontruste Nederlanders stuurden de brief uit protest tegen het ‘Peace to Prosperity’-plan voor Gaza van Netanyahu en Trumpf uit 2020,
dat Biden in 2024 kopieerde
en Trumpf in 2025 ‘als nieuw’ weer uit de kast trok.
Steeds oudere wijn in nieuwe zakken – hoe zuur de wijn ook was en is en hoe oud die zakken ook waren en zijn.

Er kwamen, mede vanuit The Rights Forum,
sinds 2020 ook steeds meer algemene protesten op gang: tienduizenden mensen riepen in Rode Lijn-demonstraties op tot beëindiging van het Israëlische staatsgeweld en Trumpfs oorlogsretoriek, honderden mensen sloegen wekelijks op pannen om hetzelfde te eisen

maar uiteindelijk moeten we constateren dat zowel de brief
als de demonstraties verstikten in onverschilligheid en onwil.

De wijn is behalve verzuurd ook vergiftigd.

Er moet een verband zijn
tussen het feit dat de kabinetten van Rutte cs. met het uur reactionairder werden
en verzet tegen onrecht even snel verstomde.
Het toont mijns inziens aan
hoe ver Nederland in slechts vijftien jaar tijd onder elke morele nullijn is gezakt
naar een staatje vol duffe, gewetenloze en egocentrische consumenten
die liever in het smerige kielzog van Wilders, Rutte en Yesigöz verzuipen

dan een beetje ‘risico’ lopen voor hun toekomst
– laat staan voor de toekomst van een ander.

Schaamteloos
en daarmee onmenselijk.

 

 

 

 

 

 

Lees verder Het ‘vredesplan’ van Trumpf uit 2020; hoe Nederland meer beest werd dan andere beesten

De twee maten van de Eerste Wereld XVIII: Trumpfs mes op Gaza’s keel en gristelijk Europa’s extase bij de gedachte aan hun hel

Een van de belangrijkste voorrechten van leven in dit land is het vermogen twee tegenstrijdige gedachten tegelijkertijd vast te kunnen houden. De eerste is de overtuiging dat de natie handelt in overeenstemming met de gerechtvaardigde vechtlust van de underdog. De tweede is het onuitgesproken besef dat de machtigste natie in de menselijke geschiedenis geen underdog is, onmogelijk een underdog kan zijn, maar dat het immense geweld dat in die tegenstrijdigheid besloten ligt, altijd een ander zal treffen.Omar Al Akkad in Op een dag zal iedereen hier altijd tegen zijn geweest, over de VS
maar het geldt natuurlijk voor de hele Eerste Wereld inclusief Israël. De overtuiging gaat zwaar mank aan zijn religieus-superieure oorsprong.

Nu wereldwijd het bewustzijn over en verzet tegen de bezetting van en de genocide in Gaza in zijn ogen gevaarlijk toeneemt, moet  Trumpfs (en schoonzoon Kushners) Gazaplan hoop* en enthousiasme bieden aan ‘veel mensen en politici’ (let op het onderscheid) – vinden diverse media.
Ik wil dat nader bezien.

Het plan is niet nieuw, het viel een jaar geleden al als een mager botje uit de bek
van de tandeloze Biden, die het gefaseerd wilde doorvoeren…
Israël blies het in de tweede fase op – straffeloos
maar wel nadat het afgesproken aantal Israëlische gegijzelden
door Hamas was vrijgelaten.
De Palestijnen werden even straffeloos verder uitgemoord.

Trumpf heeft met deze herhaling van zichzelf
(hoe Trumpfer hoe beter, in 2020 noemde hij het plannetje ‘Peace to Prosperity’
waaraan Biden een paar jaar later zijn eigen draai gaf – het mag allemaal wat kosten)
het mes op de keel van Hamas** gezet als ‘an offer they can’t refuse’.
Gaat Hamas niet akkoord met dit afgekloven bot, dan verspeelt het
in veel niet-ingelichte kringen het laatste restje goodwill.

Voor Trumpf betekent dat – als betrof het zijn natuurlijke recht op goddelijke wraak – een voortzetting van de genocide:
‘All Hell, like no one has ever seen before, will break out.’  (En alle gelovigen in hun geldwoestijnen knielen voor dit gouden kalf)

Of, zoals de Nederlands-Iraanse journalist Yaghoub Sharhani het in de Groene vertaalt: ‘Accepteer de deal of draag de hel van het Israëlische vuur.’**  

Gaat Hamas wel akkoord, dan tekent het voor zichzelf, voor de Gazanen, voor de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever, in Israël en Oost-Jeruzalem en voor de Palestijnen in vluchtelingenkampen, als voor een collectieve zelfmoord.

‘Four words are all that are needed to prove that the West’s supposed leaders are on the wrong side. Those four words are “Europe stands with Israel”. Those four words should forever be synonymous with Ursula von der Leyen.’***

En synoniem met de hele Westerse wereld, jou en mij inbegrepen.

 

 

 

 

 

Graffiti in Exárchia, Athene foto:
Sylvia van de Garde

 

Het plan is vaag en het schuurt aan alle kanten
– beide eufemismen grenzen aan cynisme maar ik weet het even niet anders te formuleren.

Lees verder De twee maten van de Eerste Wereld XVIII: Trumpfs mes op Gaza’s keel en gristelijk Europa’s extase bij de gedachte aan hun hel

Oh dear, oh dear! Happy New Year!

Liever
stuurden we veel eerder iets veel optimistischer,
maar zo oh-dear-like en laat als de White Rabbit
zo oh-dear-like en laat is onze
– wens?
Natuurlijk wensen we jou graag een mooi 2025 met gezondheid, vreugde, voorspoed
en daarna
nog een heel lang leven
maar

 

 

 

Twas brillig, and þe slithy toves
Did gyre and gimble in þe wabe:
All mimsy were þe borogoves,
And þe mome raths outgrabe.

‘Beware þe Jabberwock, my son!
þe jaws that bite, þe claws that catch!
Beware þeJubjub bird, and shun
þe frumious Bandersnatch!’

 

 

 

We gaan onder leiding van Jabberwock Netanyahu, Jubjub Wilders, Jabberwock Trump, Bandersnatch Erdogan, Jabberwock Rutte, Jubjub Ruto, Jabberwock Von der Leyen, Jubjub Schoof, Bandersnatch Yesilgöz, Jabberwock Poetin, Jubjub Alexander, Bandersnatch Faber
naar een  jaar
met meer van hetzelfde
dus met minder van jou en van mij

en daarom wordt deze late wens geen wens
maar een ‘sprookje’.
Van Lewis Carroll.
De tekeningen zijn van John Tenniel.

‘It seems very strange,’ Alice said about her poem, ‘and it’s rather hard to understand.’
(You see she didn’t like to confess, even to herself, that she couldn’t make it out at all.)
‘Somehow it seems to fill my head with ideas – only I don’t exactly know what they are!
However, somebody killed something; that’s clear at any rate –––’

Somebody Netanyahu, somebody Wilders, somebody Yesilgöz,
somebody Schoof, somebody Biden, somebody Rutte, somebody Von der Leyen,
somebody Poetin, somebody Omtzigt, somebody Trump
killed
‘something’ Palestijns, ‘something’ Oekraïens,’ something’ toeslagenouders,
‘something’ (Zuid-)Soedaans, ‘something’ Syrisch, ‘something’ Congolees, ‘something’ kinderen van toeslagenouders, ‘something’ Europees, ‘something’ Afghaans, ‘something’ Myanmarees, ‘something’ rechtsstaat, ‘something’ solidair…

Lees verder Oh dear, oh dear! Happy New Year!

Kabinetten-Rutte in moslimhaat en antidemocratie wegbereiders voor huidige kabinet-Schoof*

De rechtbank in Den Haag oordeelde woensdag 4 september dat de Staat – lees de kabinetten-Rutte – een onjuist negatief beeld schetste van het Islamitische College Cornelius Haga in Amsterdam.
De school zou volgens de Staat antidemocratisch zijn en ‘anti-integratief gedachtegoed’ voorstaan plus verspreiden.

Toenmalig premier Rutte waarschuwde** ouders hoogstpersoonlijk om hun kinderen niet naar het Hagacollege te sturen,
waarna de school in sommige media werd omschreven als ‘haatschool’ en ‘opleidingsinstituut tot de radicale islam’ (het salafisme).

Nu oordeelt de rechtbank dat het beeld helemaal niet klopt en niet geklopt heeft,
dat de Staat en Rutte (weer) keihard hebben gelogen.***

 

 

 

 

 

Graffiti in Exárchia, Athene, foto: Sylvia van de Garde

 

Lees verder Kabinetten-Rutte in moslimhaat en antidemocratie wegbereiders voor huidige kabinet-Schoof*

De Eerste Wereld is met Israël verworden tot een racistisch en fascistisch bacchanaal

Meer dan 40.000 doden in Gaza, onder wie ruim 100 journalisten[1]
en Netanyahu krijgt alle egards, steun, onthaal, diners en ruimte in Europa en in de VS…[2]

er is maar één conclusie mogelijk: de Eerste Wereld is met Israël verworden tot een racistisch en fascistisch bacchanaal.

Het staat ons vertrouwd
maar niet goed.

Meer dan 40.000 getelde doden in Gaza, en Israël bombardeert en moordt dagelijks in de Gaza waar dat nog enigszins toegankelijk is en waar Palestijnen zich hebben samengepakt:

altijd prijs voor een van de meest wrede en racistische legers sinds dat van nazi-Duitsland.

 

 

 

 

Affiche in Exárchia, Athene, 2018
foto: Sylvia van de Garde

Lees verder De Eerste Wereld is met Israël verworden tot een racistisch en fascistisch bacchanaal

De twee maten van de Eerste Wereld I

met genocide als gevolg.
of: de waarde van de Palestijnen *

Nota bene:

    • niets rechtvaardigt de decennia durende blinde en dove  steun aan Israël dat – als erkende staat – mensen- en oorlogsrechten schendt**
    • niets maar dan ook helemaal niets rechtvaardigt het schenden van het oorlogsrecht door Israël  dat – anders dan Palestina – zich als staat kan voordoen met een internationaal gesubsidieerd staatsleger,  en dat internationaal als staat erkend wordt met alle rechten die daarbij horen** ***
    • niets rechtvaardigt de bezetting en/of afsluiting van Gaza en de Westelijke Jordaanoever door/aan Israël, vóór of na 6 oktober 2023 ***
    • niets rechtvaardigt de weigering om de Palestijnse gebieden als zelfstandige staat te erkennen met alle rechten die daarbij horen. Dit geldt vóóral voor de hele Eerste Wereld, zeker na de Oslo-akkoorden***
    • de Eerste Wereld als dominante wereld mag zich schamen over het feit dat zo weinig van haar leden kennis hebben van de achtergronden en bestaansredenen van  bezette Andere Werelden en van het verzet van die Andere Werelden tegen die overheersingen – dat gebrek aan kennis is een drijfveer waarop die geschiedenis zich herhaalt.
    • niets rechtvaardigt het doodschieten of ontvoeren van burgers

Judith Butler schrijft in haar boek Precarious Life. The Powers of Mourning and Violence over de meer en minder betreurenswaardige doden:

‘Who counts as human? Whose lives count as lives? And finally, what makes for a grievable life?’ *(onderstreping van mij, SvdG).

De keuzes voor het onderscheid komen meestal voort uit religieus-politieke retoriek, gebrek aan solidariteit en uit nationalistische, (neo)kolonialistische en racistische motieven.

De Kameroense filosoof Achille Mbene noemt dit ‘necropolitics’: de macht en zucht van een soeverein bewind om te beslissen wie leeft en sterft, dus wie (on)vervangbaar is. 

Kritiek op Israëls apartheidspolitiek van de afgelopen acht decennia die uitmondde in de regelrecht antidemocratische wetten en moorddadige praktijken van Netanyahu en de zijnen, wordt – overigens al zo lang het land zichzelf tot staat heeft uitgeroepen – afgedaan als ‘antisemitisch’, en dat heeft de rest van de wereld de mond gesnoerd met medeplichtigheid aan genocide op de Palestijnen als gevolg. Lees verder De twee maten van de Eerste Wereld I