Tagarchief: Sigrid Kaag

De twee maten van de Eerste Wereld XXI: Nederlandse media, complicity by default: de Flotilla’s en de criminalisering van humanitaire hulp

Dood of 100 jaar celstraf

Ja hoor:
de Nederlandse media zijn er weer eens als de kippen bij
om te melden dat ‘bijna alle door Israël opgepakte activisten’
(zo heten in Nederland mensen die humanitaire hulp naar Gaza willen brengen: ‘activisten’ – synoniem: onruststokers, agitators)
‘van de Gaza-Flotilla zijn vrijgelaten’.

Wiens brood je vreet, wiens woord je rondbazuint.

De ‘activisten’ werden in internationale wateren, nabij de Kretenzer kust, aangevallen
en gekidnapt. Velen zijn gewond.
Weer een illegale actie van Israël, het schond voor de zoveelste keer internationaal recht.
Maar dat mag Israël doen van de Eerste Wereld,
van Europa in het bijzonder,
van Nederland zeker
en van  de Nederlandse media helemaal.

Maar twee ‘mannelijke activisten’ zijn helemaal niet vrijgelaten,
o nee hahahahaha foutje
zij zijn door Israël ontvoerd voor ‘verhoor’.
Wat dat betekent staat er niet bij
maar we kunnen het op onze klompen aanvoelen:
het betekent
marteling mét seksueel misbruik, (eenzame) opsluiting
en als het mogelijk is: spoorloze verdwijning

want dat mag Israël allemaal uitvreten van de Eerste Wereld
en van de Nederlandse media.

De twee ‘gevangengenomen activisten’ zijn
de Spaans-Palestijnse Saif Abukeshek – voor hem mogen we het meest vrezen –
en de Braziliaanse Thiago Ávila.

 

 

 

Graffiti in Ecárchia, Athene.
foto: Sylvia van de Garde

 

Lees verder De twee maten van de Eerste Wereld XXI: Nederlandse media, complicity by default: de Flotilla’s en de criminalisering van humanitaire hulp

De twee maten van de Eerste Wereld XX: wat bezielt Sigrid Kaag – behalve een D66-mentaliteit?

‘For the world to look through’

Sigrid Kaag nam eind december 2023 ontslag als demissionaire minister van Financiën in het even demissionaire kabinet-Rutte IV
omdat ze door VN-secretaris-generaal António Guterres benoemd werd
tot ‘Senior Humanitair en Wederopbouwcoördinator voor Gaza’
volgens resolutie 2720 (2023).
In die hoedanigheid kreeg ze de taak om ‘de stroom van humanitaire hulp naar Gaza
te vergemakkelijken, te coördineren en te controleren,
en om de basis te leggen voor de wederopbouw’.

Er was een genocide gaande in een hermetisch afgesloten Gaza
en in een steeds meer verknipte Westelijke Jordaanoever,
er werd door Israël dagelijks gebombardeerd, zelfs met thermobarische bommen
uit F16’s waarvoor Nederland, ook onder Rutte IV dus onder Sigrid Kaag,
onderdelen leverde,
Palestijnen werden lukraak doodgeschoten  of verminkt
door het Israëlische leger en kolonisten
– maar de VN sprak van ‘de stroom van humanitaire hulp’
die ‘vergemakkelijkt’ moest worden, en van een ‘wederopbouw’
waar dagelijks mensen en gebouwen compleet werden weggeblazen,

en Sigrid Kaag ging die wederopbouw en die stroom van hulp vergemakkelijken:
een krankzinnige ontkenning van een krankzinnige werkelijkheid
– die dagelijks door pervers misdadige Israëlische bewindslieden schaamteloos
werd benoemd en onderstreept – daar was geen woord Russisch aan.

Het maakt Kaag blijkbaar niet uit,
want zoals ze, toen de status van m-p aan haar neus voorbijging,
haar partijleiderschap én het D66-verkiezingsprogramma ogenblikkelijk losliet
voor deftiger ‘bestuurlijke verantwoordelijkheid’
(het ministerschap in weer een tot stranding gedoemd Rutte-kabinet),
zo ruilde ze die bestuurlijke verantwoordelijkheid (of het zinkende schip)
even snel in voor nog minder ruggengraat:

een onmogelijke dus bizarre functie
van speciale coördinator voor wederopbouw en humanitaire hulp in Gaza
van de ‘neutrale’ VN
die haar universele verantwoordelijkheid dankzij veto’s en extreemrechtse politieke druk nooit heeft kunnen nemen,
die dus niet méér is gebleken dan een vlag op de modderschuit
van een door en door corrupte Weltpolitik.

Die ‘speciale’ functie mocht van Kaag duren
tot er in Gaza humanitair, fysiek/materieel én politiek helemaal niets meer viel
te vergemakkelijken of wederop te bouwen –
en gedurende die twee jaar gaf ze gruwelijk weinig commentaar op de genocide,
maar ook dat zal politiek zijn – of een persoonlijke interpretatie daarvan

want dwars door en onverschillig over de massale moordpartijen
die Israël dagelijks in Gaza bedrijft
stapt Kaag nu zonder scrupules in de ‘ondersteunende raad voor vrede,
stabiliteit en welvaart in Gaza’,
onderdeel van de ‘Board of Peace’ van Donald Dagobert Trumpf

– als een non die haar habijt en geloften overnacht verruilt
voor een banale split in een hoerentent – ‘for the world to look through’
in de woorden van Leonard Cohen.

En the world sure looks through.

 

 

 

Wat het Palestijnse volk blijft eten als het aan Trumpf, Kaag en de kiezers in de Eerste Wereld ligt.

Exárchia 2018
Foto: Sylvia van de Garde

 

Lees verder De twee maten van de Eerste Wereld XX: wat bezielt Sigrid Kaag – behalve een D66-mentaliteit?

Israël voert een ‘de facto staatsbeleid van methodische en systematische marteling’ en verdwijningen in gevangenissen.* Met een gouden strop op de revers en met goedkeuring en geld van ons, Westerlingen.

‘ISRAEL’S RIGHT TO RAPE’

‘Lost in Detention’
‘Slow execution’
‘One of the most violent and oppressive state mechanisms’
(B’Tselem)

Amnesty: ‘EU chief of all cowards’  

Volgens Palestijnse organisaties voor gevangenen worden eind januari 2026 ruim drieënnegentighonderd (9300 !!!) Palestijnen gevangen gehouden in Israëlische gevangenissen, de meesten in ‘administratieve hechtenis’ dus zonder aanklacht of proces, laat staan vonnis.

Israël houdt er jegens Palestijnen al decenniua lang een beleid op na van oppakken
wie zich maar aandient:
oud, jong, klein, groot, uit huizen gesleurd
of ‘op heterdaad’ met of zonder een steen in de broekzak van straat geplukt
– als ze niet al standrechtelijk zijn doodgeschoten.

De meestal jonge mannen worden opgepakt zonder relevante reden en ‘verdwijnen’ in Nacht und Nebel in en te vaak levenloos uit gevangenissen

zonder aanklacht, proces of berechting
met dagelijkse vernederingen, verkrachtingen en martelingen**.

Dit gebeurt al decennia lang, met goedkeuring en financiële steun van de Eerste Wereld,
maar deze praktijken werden officieel staatsbeleid
met het aantreden van de extreem-rechtse Itamar Ben–Gvir als minister van Nationale Veiligheid in 2022. Ben-Gvir werd in 2007 in Israël veroordeeld voor racisme en de support aan een terroristische organisatie

Oorlogsmisdadiger,  voorzitter van de Israëlische partij Otsma Jehudit (‘Joodse macht’, voorheen de verboden Kach-partij), minister van Nationale Veiligheid onder Netanyahu  en kolonist Itamar Ben–Gvir
legaliseerde extreme terreur, wraak- en moordzucht
in en buiten de politiek
en in en buiten het gevangenissysteem
al ver vóór 7 oktober 2023

Detail van een wandschildering, door een onbekende tekenaar.
ΕΜΣΤ – Museum voor Moderne Kunst, Athene. foto: Sylvia van de Garde

zoals hij openlijk kolonisten steunt,
elke deal met Hamas boycot
en op 8 december 2025 met een gouden stropje op zijn revers scheldend de doodstraf voor ‘terroristen’ propageert***.
Zijn bevallige vrouw Ayala Ben-Gvir gaf hem voor zijn verjaardag een taart met een gouden strop op de top****

Lees verder Israël voert een ‘de facto staatsbeleid van methodische en systematische marteling’ en verdwijningen in gevangenissen.* Met een gouden strop op de revers en met goedkeuring en geld van ons, Westerlingen.

Het ‘vredesplan’ van Trumpf uit 2020; hoe Nederland meer beest werd dan andere beesten

Om je kapot te schrikken:
de brief (hieronder) die in 2020 vanuit The Rights Forum door 24 prominente Nederlanders werd gestuurd aan Stef Blok, VVD-minister van Buitenlandse Zaken in Rutte III
– nadat hij al als minister zonder portefeuille (je kunt je machtswellust ook iets intelligenter inkleden) in Rutte II opschepte dat hij ‘een heel ministerie had laten verdwijnen’: dat van Volkshuisvesting en Milieubeheer, opmaat naar het laten verdwijnen van volk en milieu?
De 24 verontruste Nederlanders stuurden de brief uit protest tegen het ‘Peace to Prosperity’-plan voor Gaza van Netanyahu en Trumpf uit 2020,
dat Biden in 2024 kopieerde
en Trumpf in 2025 ‘als nieuw’ weer uit de kast trok.
Steeds oudere wijn in nieuwe zakken – hoe zuur de wijn ook was en is en hoe oud die zakken ook waren en zijn.

Er kwamen, mede vanuit The Rights Forum,
sinds 2020 ook steeds meer algemene protesten op gang: tienduizenden mensen riepen in Rode Lijn-demonstraties op tot beëindiging van het Israëlische staatsgeweld en Trumpfs oorlogsretoriek, honderden mensen sloegen wekelijks op pannen om hetzelfde te eisen

maar uiteindelijk moeten we constateren dat zowel de brief
als de demonstraties verstikten in onverschilligheid en onwil.

De wijn is behalve verzuurd ook vergiftigd.

Er moet een verband zijn
tussen het feit dat de kabinetten van Rutte cs. met het uur reactionairder werden
en verzet tegen onrecht even snel verstomde.
Het toont mijns inziens aan
hoe ver Nederland in slechts vijftien jaar tijd onder elke morele nullijn is gezakt
naar een staatje vol duffe, gewetenloze en egocentrische consumenten
die liever in het smerige kielzog van Wilders, Rutte en Yesigöz verzuipen

dan een beetje ‘risico’ lopen voor hun toekomst
– laat staan voor de toekomst van een ander.

Schaamteloos
en daarmee onmenselijk.

 

 

 

 

 

 

Lees verder Het ‘vredesplan’ van Trumpf uit 2020; hoe Nederland meer beest werd dan andere beesten

De twee maten van de Eerste Wereld XIX: Trumpf en Netanyahu schenden vredesplan vóór aanvang: ‘Hoera!’ Én na aanvang (10 november 2025: al 282 keer): ‘Bravo!’

Vandaag, 13 oktober 2025,  liet Israël – in het kader van Trumpfs ‘vredes’plan
en in ruil voor door Hamas nog vastgehouden Israëlische gegijzelden –
negentienhonderdachtenzestig Palestijnse politieke gevangenen ‘vrij’*.
Tweehonderdvijfig van hen kregen ooit – vaak decennia geleden – lange tot
(soms tig-)levenslange straffen,
de zeventienhonderdachttien anderen zijn tijdens de Gaza-oorlog opgepakt;
velen zaten zonder proces soms zelfs zonder aanklacht vast (‘administratieve gevangenschap’).

De door Hamas vrijgelaten gijzelaars lijken (wederom) in redelijke
gezondheid te verkeren ondanks de voedselblokkades;

dat geldt minder of niet voor de door Israël vrijgelaten gevangenen,
die als gevolg van martelingen en opzettelijke uithongering
vaak uitgemergeld en letterlijk gebroken terugkwamen.
Sommigen konden niet lopen of staan.

Ernstiger (?) is het feit dat, terwijl in Israël het vreugdevuur losbarstte,

Palestijnen een pamflet kregen waarop het Israëlische leger de families van vrijgelaten gevangenen waarschuwt geen feesten te organiseren of ‘well-wishers’ te ontvangen om de terugkeer van hun geliefden te vieren –
en voorspelt dat vaders, broers en zonen van de vrijgelatenen – maar bij hen zal het niet blijven – zullen worden gearresteerd en afgevoerd

tijdens blijkbaar al geplande invasies van
en aanvallen op hun dorpen, steden en vluchtelingenkampen
in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever**.

Met andere woorden: Israël heeft het voornemen en het plan om de genocide
voort te zetten en zijn gruwelijke gevangenissen weer te vullen, allang uitgewerkt.
Het wacht op het eerste het beste ‘bewijs’ van onvermogen van de kant van Hamas
om de genocide te volbrengen

– en dat is op 17 oktober (nog geen acht (8!) dagen nadat het verdrag werd getekend)
al het geval:
als gevolg van de duizenden Israëlische bombardementen op Gaza zijn de lichamen van een aantal gegijzelden nog niet terug te vinden,
zoals duizenden Palestijnen ook nog onder het puin liggen.
Afschuwelijk maar voorspelbaar.
Voor Netanyahu’s Israël is het echter een trumpfantelijke reden
om de grensovergang bij Rafah te sluiten
nog vóór die voor de broodnodige hulpgoederen open is geweest.
Hoe slecht kun je zijn?

Tegelijkertijd heeft het Israël (dus Trumpf) koninklijk ‘behaagd’
om ondanks beloftes rond de  overeenkomst
honderdvierenvijftig gevangenen niet vrij te laten
maar in exil te sturen
, wat neerkomt op gedwongen ontheemding,
naar onbekende bestemmingen.

 

 

 

 

Albrecht Dürer, Bildnistriptychon von Oswald Krel .
De ‘Wilden Leute’ (waarvan hier één) op de zijpanelen,
staan voor de fabelachtige nakomelingen van Kaïn.
Alte Pinakothek München   foto: Sylvia van de Garde

Lees verder De twee maten van de Eerste Wereld XIX: Trumpf en Netanyahu schenden vredesplan vóór aanvang: ‘Hoera!’ Én na aanvang (10 november 2025: al 282 keer): ‘Bravo!’

De twee maten van de Eerste Wereld XVIII: Trumpfs mes op Gaza’s keel en gristelijk Europa’s extase bij de gedachte aan hun hel

Een van de belangrijkste voorrechten van leven in dit land is het vermogen twee tegenstrijdige gedachten tegelijkertijd vast te kunnen houden. De eerste is de overtuiging dat de natie handelt in overeenstemming met de gerechtvaardigde vechtlust van de underdog. De tweede is het onuitgesproken besef dat de machtigste natie in de menselijke geschiedenis geen underdog is, onmogelijk een underdog kan zijn, maar dat het immense geweld dat in die tegenstrijdigheid besloten ligt, altijd een ander zal treffen.Omar Al Akkad in Op een dag zal iedereen hier altijd tegen zijn geweest, over de VS
maar het geldt natuurlijk voor de hele Eerste Wereld inclusief Israël. De overtuiging gaat zwaar mank aan zijn religieus-superieure oorsprong.

Nu wereldwijd het bewustzijn over en verzet tegen de bezetting van en de genocide in Gaza in zijn ogen gevaarlijk toeneemt, moet  Trumpfs (en schoonzoon Kushners) Gazaplan hoop* en enthousiasme bieden aan ‘veel mensen en politici’ (let op het onderscheid) – vinden diverse media.
Ik wil dat nader bezien.

Het plan is niet nieuw, het viel een jaar geleden al als een mager botje uit de bek
van de tandeloze Biden, die het gefaseerd wilde doorvoeren…
Israël blies het in de tweede fase op – straffeloos
maar wel nadat het afgesproken aantal Israëlische gegijzelden
door Hamas was vrijgelaten.
De Palestijnen werden even straffeloos verder uitgemoord.

Trumpf heeft met deze herhaling van zichzelf
(hoe Trumpfer hoe beter, in 2020 noemde hij het plannetje ‘Peace to Prosperity’
waaraan Biden een paar jaar later zijn eigen draai gaf – het mag allemaal wat kosten)
het mes op de keel van Hamas** gezet als ‘an offer they can’t refuse’.
Gaat Hamas niet akkoord met dit afgekloven bot, dan verspeelt het
in veel niet-ingelichte kringen het laatste restje goodwill.

Voor Trumpf betekent dat – als betrof het zijn natuurlijke recht op goddelijke wraak – een voortzetting van de genocide:
‘All Hell, like no one has ever seen before, will break out.’  (En alle gelovigen in hun geldwoestijnen knielen voor dit gouden kalf)

Of, zoals de Nederlands-Iraanse journalist Yaghoub Sharhani het in de Groene vertaalt: ‘Accepteer de deal of draag de hel van het Israëlische vuur.’**  

Gaat Hamas wel akkoord, dan tekent het voor zichzelf, voor de Gazanen, voor de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever, in Israël en Oost-Jeruzalem en voor de Palestijnen in vluchtelingenkampen, als voor een collectieve zelfmoord.

‘Four words are all that are needed to prove that the West’s supposed leaders are on the wrong side. Those four words are “Europe stands with Israel”. Those four words should forever be synonymous with Ursula von der Leyen.’***

En synoniem met de hele Westerse wereld, jou en mij inbegrepen.

 

 

 

 

 

Graffiti in Exárchia, Athene foto:
Sylvia van de Garde

 

Het plan is vaag en het schuurt aan alle kanten
– beide eufemismen grenzen aan cynisme maar ik weet het even niet anders te formuleren.

Lees verder De twee maten van de Eerste Wereld XVIII: Trumpfs mes op Gaza’s keel en gristelijk Europa’s extase bij de gedachte aan hun hel

Die Walküre of de nacht van Mark-eteer Rutte

De formatie van ‘functie elders’

De ultieme remedie tegen nachtmerries is het eten van kaas en/of het drinken van (warme) melk. Flauwekul, bewijst afgelopen donderdag 1 april: de kaaskoppen en melkboeren op het Haagse pluche hebben het volk weer opgezadeld met jaren vol angstdromen.

Lees verder Die Walküre of de nacht van Mark-eteer Rutte