Met toenemende verwarring heb ik naar Zomergasten 4-8-24 gekeken: de Nederlandse journalist Joris Luyendijk vs. de Palestijns-Nederlandse fotograaf Sakir Khader.
Ik gebruik opzettelijk de term ‘versus’
want de geoliede Zomergastenmachine schokte en schuurde

eerst door Luyendijks ‘ik-was-daar-ik-heb-het-allemaal-gezien-en-meegemaakt-mij-hoef-je-niets-meer-te-vertellen-hoewel-ik-nu-comfortabel-hier-ben’-jeremiade
tot die uiteindelijk bijna verzandde in zijn ‘ik-weet-het-beter-want-ik-hanteer-de-juiste-journalistieke-moraal’-moraal.

Khader moest hem er meermaals op wijzen dat er een belangrijk verschil bestaat tussen hen beiden: Luyendijk verbleef in het Nabije Oosten in relatief rustige omstandigheden dus in relatieve veiligheid om er zijn brood te verdienen tot de hel weer los zou barsten.
Khader is een geboren Palestijn met (dode) familie en vrienden in Gaza en de Westelijke Jordaanoever, wiens Nederlandse paspoort niet reddend zal zijn als een willekeurige Israëlische soldaat hem te pakken of zelfs maar in het vizier krijgt.

De aimabele mens Luyendijk, naar zijn literatuur te oordelen niet gespeend van zelfkritiek en bovendien gepokt en gemazeld als Zomergastenpresentator, leek echter niet los te kunnen komen van zijn…
ja, van wat?

Lees verder Kon het een vinkje minder? Sakir Khader in Zomergasten. →