Het Committee to Protect Journalists (CPJ)*
lists Israel as ‘A Top Jailer’ of Journalists since 2023
Ik voeg eraan toe:
en een Top Killer since 1924
ruim een eeuw politiek-racistisch geweld.
30 januari 2026:
Zeker negenentwintig (29!) journalisten zitten ergens in Israël gevangen. Farah Abu Ayyash is een van hen, zij zit sinds 6 augustus 2025 zonder aanklacht vast (‘arbitrary detention’), waarvan minimaal 55 dagen in volledige isolatie in een ijskoude cel. Haar familie mag geen contact met haar hebben. Ze wordt dagelijks systematisch en hard geslagen, vernederend naakt gefouilleerd, uitgescholden en gekleineerd.
Lees in mijn blog wat het nog meer betekent om in Israël een gevangene zijn:
https://syntaxis-sylviavandegarde.nl/2025/12/06/israel-voert-een-de-facto-staatsbeleid-van-georganiseerde-en-wijdverbreide-marteling-en-mishandeling-in-gevangenissen-met-goedkeuring-van-ons-westerlingen/
º 28 januari 2026:
het aantal vermoorde journalisten uit Gaza is opgelopen tot zeker tweehonderdzestig, maar vermoedelijk werden meer dan driehonderd (300!) journalisten gedood.
28 maart 2026
Libanon
Al Manar-verslaggever Ali Shaib, Al Mayadeen-verslaggever Fatima Ftouni en haar broer, de cameraman Mohammed Ftouni werden door Israël met een gerichte aanval onder vuur genomen in hun auto. Ze zijn dood. https://www.standaard.be/buitenland/libanezen-rouwen-om-drie-journalisten-die-gedood-werden-bij-israelische-aanval/144754116.html
Shireen Abu Akleh Ghofran Harun Warasneh
Amal Khalil Zaynab Faraj
Amal Mohammed Shamali Fadi al-Wahidi
Mohammed Qreiqeh Anas Al-Sharif
Mohammed Noufal Ibrahim Zaher
Moaz Abu Taha Moamen Aliwa
Mohammed Al-Khaldi Mariam Abu Daqqa
Hamza al-Dahdouh Salam Khalil
Fatima Hassouna Mustafa Thuraya
Ismail Baddah Suleiman Haijaj
Hussam al-Masri Ahmed Abu Aziz
Samer Abudaqa Mohammad Salama
Mohammed Mansour Hossam Shabat
Hassan Aslih Ibrahim Zaher
Moamen Aliwa Hisham al-Nawajha
Mohammed Balousha Ahmad al-Louh
Ismail al-Ghoul Rami al-Rifi
Ayat Khadoura Samer Abudaqa
Yahia Barzaq* Mahmoud Wadi**
Ismail Abu Hatab Mohammad Salah Qeshta***
Abdel Raouf Shaat*** Anas Ghoneim***
Mohammed Wishah Nermin Haboush (en haar dochtertje Leen) Yahya Sobeih Amal Khali (Libanon)
en hun tweehonderdvijftig, inmiddels meer dan driehonderd vermoorde collega’s
Al Jazeera heeft alle namen**** Vaak werden familieleden mee vermoord.
Lees Perfecte slachtoffers van Mohammed El-Kurd voor een terecht boze weergave van de aspecten van de Israëlische bezetting van Gaza en de Westelijke Jordaanoever
en de impact van het grote wegkijken en de grove ontmenselijking door Westerse machthebbers, mogendheden, media, bedrijven en burgers.
Ik heb een paar maanden niet over de walgelijke praktijken van Netanyahu en de zijnen (Trumpf, Rutte, Schoof, Yesilgöz, Merz, Macron, Stoffer, Von der Leyen (‘automatisch verwijderen’), Bikker, Wilders enz. enz.) geschreven omdat ik er geen woorden meer voor vond.
Ik sloot mijn ogen en hield mijn gemak niet, protesteerde roffelend waar ik kon
en keek misselijk naar de smerige lafheid van de Tweede Kamer (die demissionair gewoon haar misse daden vervolgt), naar de EU, de VS en naar de Navo
met hun ahistorische retoriek die het machtsverschil tussen bezetter en bezette opzettelijk totaal ontkent.
Nu heeft ISraël met goedkeuring en geld van bovengenoemde wezens en instituten
de Palestijnse Al Jazeera-journalist en activist
Anas Al-Sharif vermoord
– ‘O o o’ roepen de Nederlandse Tweede Kamer en de EU schijnheilig –
en met hem Mohammed Qreiqeh, Ibrahim Zaher, Mohammed Noufal en Moamen Aliwa, vier Al Jazeera-journalisten die net als Al-Sharif weigerden om de genocide in Gaza te verzwijgen. Mohammed Al-Khaldi, als journalist werkzaam voor het Sahat Media Platform, en Saad Jundiya, een Palestijnse student, werden eveneens om het leven gebracht*.
‘Vrienden van de klootzak
zijn vijanden van de mens’.
Exárchia, 2022.
Foto: Sylvia van de Garde
De Hind Rayab Foundation heeft de namen van de verantwoordelijke Israëlische militairen openbaar gemaakt:
https://www.hindrajabfoundation.org/perpetrators
en eist hun onmiddellijke arrestatie.
‘Nou nou,’ roepen de Tweede Kamer en de EU, ‘nou nou – moet dat echt?’