VLIEGEREN EN DE DOODSTRAF
‘Palestine is a stone and a story away’
Een paar maanden nadat Refaat Alareer en zijn familie door Israëlische bommen werden vermoord* – exact twee jaar geleden, op 6 december 2023 in de woning van zijn zus Asmaa bij wie hij een dag eerder introk na de totale vernietiging van zijn eigen huis en nadat hij al wekenlang doodsbedreigingen had ontvangen van Israëlische accounts –
verscheen bij OR Books (NY en London) het aangrijpende If I Must Die – poëzie en proza van deze auteur, dichter, vertaler, activist en professor in Engelse literatuur – een persoonlijk en schrijnend verslag van de Israëlische onderdrukking van en genocide op Palestijnen en hun rechten.
If I must die,
you must live
to tell my story
to sell my things
to buy a piece of cloth
and some strings,
(make it white with a long tail)
so that a child, somewhere in Gaza
while looking heaven in the eye
awaiting his dad who left in a blaze–
and bid no one farewell
not even to his flesh
not even to himself–
sees the kite, my kite you made, flying up above
and thinks for a moment an angel is there
bringing back love
If I must die
let it bring hope
let it be a tale
Alsjeblieft,
laat zijn dood een verhaal worden met een flinke staart: lees het
bij kerstlicht dat niet wordt afgesloten in een warm huis dat niet onder vuur ligt
als inleiding op een – voor ons – nieuw jaar
maar niet nieuw voor de Palestijnen, vrees ik.
‘Don’t forget that Palestine was first and foremost occupied
in Zionist literature and Zionist poetry’
‘If Israel’s apartheid has to be fought,
Israel’s narratieves have to be challenged and exposed.’
Het citaat in de titel van deze blog komt uit ‘O, Earth’, een gedicht dat Refaat in 2012 schreef voor zijn dochter Shymaa (Shaima) die toen ze vijf jaar oud was, na een aanval tijdens de Israëlische ‘Operation Cast Lead’
in 2008-09** met een bibberend stemmetje aan haar ouders vroeg:
‘Who created the Jews?’***
‘I wanted stories to represent life in the face of death,
hope in the face of despair,
and selflessness in the face of horrible selfishness.’
Shymaa, illustrator, werd samen met haar man Muhammad Abd al-Aziz Siyam
en hun drie maanden oude zoon Abd al-Rahman
op 26 april 2024 door de Israëliërs vermoord.
Refaats wens – ‘give birth’ – kwam dus uit,
maar ook maar nét
dankzij Israël en ons.
‘”All the perfumes of Arabia will not”
grace the rot
Israel breeds’****
24 augustus 2026
VLIEGEREN EN DE DOODSTRAF
Of: hoe sterk een gedicht kan zijn:
Israël wil op bevel van Netanyahu en Katz aanvallen op en verdrijvingen in Gaza intensiveren vanwege vliegers en ballonnen oplatende kinderen, hoewel de vliegers en ballonnen volgens het IDF geen gevaarlijke materialen bevatten of vervoerden. Maar ze vlogen naar Israëlische nederzettingen…
Hoe kunnen ze in de bezette en steeds verder gekolonialiseerde gebieden níét richting illegale Israëlische nederzettingen vliegen?
https://www.palestinechronicle.com/netanyahu-threatens-new-gaza-attacks-displacement-over-childrens-kites/?
–––––
https://electronicintifada.net/content/unpublished-genocide-diaries-refaat-alareer/48436
https://electronicintifada.net/blogs/maureen-clare-murphy/day-355-refaat-alareers-legacy
https://ifimustdie.net
https://wordswithoutborders.org/read/article/2024-01/remembering-dr-refaat-alareer/
https://www.youtube.com/shorts/C3ogFYjH7u4
https://www.instagram.com/reel/DDOP4gWO0Pf/
* Niet zijn hele familie: in 2014 vermoordde Israël Refaats broer en tenminste dertig familieleden van diens vrouw in een van de vele pogroms tegen Palestijnen – en tegen Gazanen in het bijzonder.
Op 16 oktober 2024 werden meerdere familieleden van Refaat vermoord tijdens bombardementen op Shujaiya, de geboorteplaats van Refaat.
** https://www.amnesty.org.uk/gaza-operation-cast-lead
*** Glad ijs.
Maar moet ik dit rechtvaardigen?
Moet ik net als Yousef M. Aljamal in zijn voorwoord van If I Must Die
(waarschijnlijk voor zijn veiligheid en die van zijn naasten?) opnieuw uitleggen
dat ‘Jews’ de term was waarmee Palestijnen de joodse kolonisten die na 1927
uit de hele wereld naar Palestina kwamen, aanduidden:
die kolonisten werden niet verbonden door iets nationaals (dat ontstond pas na 1948) maar door hun geloof: ze waren in meer of mindere mate joods.
De kleine Shymaa kende die term uit de verhalen van haar ouders en grootouders.
Het laatste wat ik wil is Shymaa verontschuldigen –
als ik die indruk toch wek, dan neem ik deze voetnoot terug.
**** Shakespeares Lady Macbeth kan na de moord op Duncan haar schuldige handen niet meer ontzien – hoezeer ze ze ook wast… (‘All the perfumes of Arabia will not sweeten this little hand” (vijfde bedrijf, eerste scène van Macbeth).
De quote in mijn blog is uit het gedicht ‘Trenched’ van Refaat Alareer.