‘Samen maken we Nederland duurzaam bereikbaar voor iedereen’*   [schrap van mij, SvdG]

Geachte meneer Koolmees,

Vandaag kreeg ik van u als  president-directeur van de NS
(staat / belastingbetaler is voor 100 procent aandeelhouder)
een mail waarin u de verantwoordelijkheid voor de vastlopende CAO-onderhandelingen
en dus voor de stakingen en dus voor het niet-functioneren van uw bedrijf,
bij uw werknemers en de vakbonden legt.

Een bestuurder onwaardig – maar dat is niet nieuw:
met goed bestuur was de zaak niet zo abominabel uit de hand gelopen:
onveilige situaties voor uw personeel dat met te weinig collega’s voor te weinig geld
in slecht en smerig materieel dagelijks het vervoer van miljoenen reizigers mag regelen
binnen een verhufterde samenleving

die feitelijk niet anders doet dan in de voetsporen treden van de politiek

– politiek waarvoor uzelf jarenlang verantwoordelijk was omdat u er deel van uitmaakte.
En daaraan dit baantje dankt.

De bange alfa op zijn rotsje?
Een beeldhouwwerk van Viollet-le-Duc
in Château Pierrefonds
foto: Sylvia van de Garde

O, o wat ‘baalt’ u van het gedrag van uw mensen
die ‘een goede beloning’ willen en weliswaar verdienen
maar ja: we willen allemaal wel wat en samen zoveel:
‘schone treinen’, bijvoorbeeld – die zijn smeriger dan menig openbaar toilet maar dan moet je maar naar een openbaar toilet gaan  –,
‘mooie stations’ – kwestie van prioriteiten en smaak –,
‘het betaalbaar houden van de “kaartjes”‘ – huh? kaartjes? betaalbaar?

Meneer Koolmees, aan bijna al die zaken spendeerde u bitter bitter weinig geld.

Daarvoor geeft u een wereldargument:
‘de financiële mogelijkheden voor ons bedrijf zijn beperkt’.

Kan dat anders met slecht beleid
en de exorbitant hoge salarissen voor bestuur en aanverwanten
– dat van u voorop:
ondanks het feit dat de NS voor het vijfde jaar op rij verlies draait,
steekt u jaarlijks tweeënhalf keer de Balkenende-norm
– € 568.567,00 om precies te zijn – in eigen zak
om vervolgens daaronderuit uw personeel te geven: nul
en een trap na

door hen met hun looneisen verantwoordelijk te maken voor weer duurdere ‘kaartjes’,
door met een ‘alternatieve dienstregeling’ te proberen de staking te breken;
door mij en andere vrouwen af te schepen met een 06-nummer in geval van bedreigingen;
door mij huichelachtig tot begrip en medelijden voor uw persoon te bewegen.

U begrijpt het inmiddels misschien: van dergelijke mails ben ik niet gediend.

Ga naar behoren uw werk doen:
zorg voor de broodnodige veiligheid van elkeen in de treinen,
voor schoon en betrouwbaar rijdend materieel
maar bovenal voor fatsoenlijke salarissen voor uw personeel
en voor behoorlijk bestuur

anders lijkt me uw congé een logisch ‘zogenoemd eindbod’
– naar uw eigen woorden –
in mijn belang
en dat van uw uitgeklede collega’s
én voor de toekomst van ons openbaar vervoer.

Met een vriendelijke groet

––––––––––––––––––––––––

*https://www.youtube.com/watch?v=N5aj2ya6ubk
Een merkwaardig interview waarin hij ook uitlegt dat
‘in het weekend meer mensen een dagje uit gaan met de trein’ en dat dat ‘heeft te maken met de vergrijzing in de samenleving’ en ‘met /mensen die meer vrije tijd hebben’.
Mij ontgaat de logica: niet-werkenden gaan niet per se in het weekend met de trein.

Hij zegt ook dat hij ‘voor ouderen fysiek mensen op de trein [huh? waar?] en op de perrons’ [huh? waar?] heeft,
en hij ‘leidt conducteurs op’ om ‘mensen die verward om zich heen kijken in een coupé, dat een conducteur dat ook ziet en vraagt “kan ik u ergens mee helpen?”‘
Ik persoonlijk denk dat de gemiddelde conducteur dáárvoor niet hoeft te worden opgeleid; hij/zij hoeft het alleen maar te kúnnen zien dus er alleen maar te kunnen zíjn – goedbetaald, met een collega, veilig en doeltreffend.
‘Dat kost natuurlijk geld […] maar daar kiezen we wel heel bewust voor’.
Tja… liegen kost niets.

Dementerenden vallen naast het spoor, maar ‘we proberen een maatschappelijk bedrijf te zijn’ [pardon: de NS ís een maatschappelijk bedrijf] ‘dus zij mogen met het verpleeghuis in een aantal rondreizende coupé’s ‘een oude-treinervaring […] herbeleven’.
Binnenkort is zo’n ‘oude-treinervaring’ voor iedereen de enige ov-beleving.