Helmut Kohl gaat niet de geschiedenisboekjes in als de kanselier van de eenheid, maar van het kapitaal dat hij met de geit en zichzelf wilde sparen

Het was tijdens de eerste bijeenkomst van het parlement van het herenigde Duitsland (waarvoor hij zo had gestreden en die hij betaalde met de invoering van de Euro), dat Kohl zich versprak: ‘Meine D-Mark, uh… meine Damen und Herren.’


Waar het hoofd vol van is…
Menselijk, ál te menselijk. Net als machtswellust.
Kohl wilde de geschiedenis in gaan als president van de hereniging, koste wat het kostte. Daarvoor had hij Europa nodig, hij kon de Wiedervereinigung politiek en economisch anders nooit dekken. En dat moest hij dan betalen met de Duitse Mark: die werd, anders dan hij had gewild, niet Europa’s munt maar zou door de Euro worden vervangen.
Wat een zege voor Frankrijk en de rest van Europa: was de Tweede Wereldoorlog nóg een keer van die Moffen gewonnen!
Hiep, hiep, hoera! (Waar komt die uitdrukking toch vandaan?)
En onder het motto; ‘Nie wieder Krieg!’

Maar met de val van de Muur en in de stompzinnige algemene euforie over het ‘verslagen communisme’ ten gunste van het democratische (lees: kapitalistische) gebod van het ‘herenigde Europa’ – we liepen maar vast op de feiten vooruit, er was immers al voor betaald? – werden de nog altijd aanwezige maar steeds ontkende fundamenten van de Muur blootgelegd.
En die fundamenten lagen en liggen in nazi-Duitsland.
Dat was echter zonder consequenties, zo deed men ons geloven: het nazisme was immers met het communisme omgebracht.
Hiep, hiep, hoera! (Waar kwam die uitdrukking ook alweer vandaan?)
En’Nie wieder Krieg!’

Er werd gezwegen over de totaal verschillende culturen die plotseling samen moesten wonen.
Gezwegen over de West-Duitsers die, na decennia lang krokodillentranen te hebben vergoten om hun ‘versperrten’ Oost-Duitse Verwanten, niet wisten hoe snel ze deuren en ramen moesten sluiten toen die Verwanten ineens in hun Trabantjes door de grens braken.
Gezwegen over de onmiddellijke discriminatie van de ‘Ossies’ die en masse en geheel volgens de traditie ‘lui’, ‘onbetrouwbaar’ en ‘profiteurs’ werden genoemd – het nieuwe Untervolk (zie de link onder aan deze blog).
Gezwegen over de gouden eieren die het IJzeren Gordijn het Vrije Westen had gelegd; en gezwegen over de enorme economische, politieke en ideologische ravijnen rond om het Oostblok waar links en rechts, Duits en niet-Duits in zouden donderen (zie de link onder aan deze blog).
Dat zou allemaal wel overwaaien of met links en rechts in het ravijn een stille dood sterven, meine D-Mark, uh… meine Damen und Herren!
Europa rukte op! En met haar: vrijheid, gelijkheid en kapitalisme, uh… democratie.
Hiep, hiep, hoera! (Waar kwam die uitdrukking vandaan, zei je?) en ‘Nie wieder Krieg!’

 

 

 

Noch ‘ne paar Eigenblut-Sprtizen
und man sieht kaum noch ‘ne Narbe

 

Vervolgens werd er gezwegen over de racistische rellen die dagenlang in Rostock-Lichtenhagen en in het West-Duitse Mölln en Solingen konden woeden.

Inmiddels zijn we ouder en wijzer.

Helmut Kohl en zijn CDU bleken corrupt tijdens zijn voorzitterschap: uit de verkoop van Duitse tanks aan Saoedi-Arabië werd minimaal 300 miljoen meine-D-Mark achterovergedrukt ten gunste van in elk geval de CDU-partijkas.
En op de grens tussen Oost en West rijzen de fundamenten van de Muur tot nieuwe muren op.

In Duitsland wordt het proces tegen de NSU beperkt tot de neo-nazische mevrouw Zschäpe en wat onduidelijk en/of weggemoffeld voetvolk; de justitiële (racistische) dwalingen die tien jaar lang de slachtoffers en hun families criminaliseerden en verdere moorden niet alleen mogelijk maakten maar waarschijnlijk ook stimuleerden, zijn ‘politieke verantwoordelijkheden’ en moeten in de Bundestag worden ‘opgelost’. Eventuele mededaders worden in het verlengde daarvan ‘uitgesloten’ (een herhaling van de Oktoberfestattentat-scenario uit 1980, met Kohls CDU-collega Strauss als ontkenner).
De Bundeswehr blijkt vergeven van neo-nazistische elementen die hun voorkeuren en idealen niet onder stoelen of banken hoeven te steken – ze krijgen vrij spel.

In de Europese Unie duiken links en rechts uit het ravijn van het ‘onschuldige verleden’ de meest heftige anti-democratische en rechts-extremistische elementen op (in Hongarije, Polen, Duitsland, Nederland, Frankrijk, Denemarken, Zweden – om enkele deelstaten te noemen) die het voortouw nemen in racisme en uitsluiting op basis van Blut und Boden, en vooralsnog ‘fatsoenlijk rechts’ in het zadel helpen en houden – laatstgenoemde (christelijk en/of neoliberaal) heeft met de neo-nazi’s als spreekkoren aan een half woord genoeg en dekt zich zo handig in voor zijn even dubieuze politiek van afbraak en verdeling.

De Euro is failliet, maar wordt met de demonisering van de economisch zwakke deelstaten (Portugal, Ierland, Italië, Griekenland en Spanje – ‘lui, onbetrouwbaar, profiteurs’ of om kort te gaan: PIIGS) kunstmatig voortgestuwd ten gunste van het rijke vasteland van West-Europa dat van meet af aan met zijn economische voorsprong (Duitsland heeft bijvoorbeeld nog maar twee jaar een wettelijk minimumloon, daarvóór concurreerde het mateloos vals) de regels bepaalt. De achterlijke rest heeft zich maar aan te passen, is het motto, en die rest kan er (weer) niet tegenop. Lijkt alleen te zijn binnengehaald als goedkope fabricage- en nieuwe afzetgebieden ten gunste van de rijke kern.

En deze ‘luie en onbetrouwbare profiteurs’ mogen ook de vluchtelingenstroom opvangen van oorlogen die hetzelfde Europa mede gepropageerd, gefinancierd en dus veroorzaakt heeft. Die opvang gaat natuurlijk op kosten van de ‘luie en onbetrouwbare profiteurs’, want op dit vlak liggen die landen ineens niet meer binnen de grenzen van de rijke rest.

Blut und Boden und meine D-Mark: het Europa van Kohl, zijn ‘blühende (blutende) Lanschaften’, zijn monument.
En inmiddels ons Europa, of we dat willen of niet.
Ondemocratisch, ondoorzichtig, onevenwichtig, oneerlijk, ongelijk.
En totaal onmachtig.
Maar dat zal pas echt blijken als het te laat is: als de fundamenten van de Muur werkelijk leven in zich blijken te dragen.
Dan zal Kohl zich ontpoppen tot ‘Der ewige Kanzler’ die hij wilde zijn.
Nie wieder Krieg,
hiep, hiep, hoera! (Wat was het ook weer, waar die uitdrukking vandaan kwam?)

 

 

 

 

 

 

 

Update 7 september 2017
Lees het volgende artikel van Anja Maier in de TAZ van vandaag over de voortdurende onbegrijpelijke discriminatie van ‘Ossies’, en vrees de gevolgen.
http://www.taz.de/Wiedervereinigung-und-die-Wahl/!5442553/

Update 15 juli 2018
Een artikel in de TAZ van Anja Maier over de ‘Treuhand’, de ‘herwaardering’ van Oost-Duitse bedrijven in West-Duitse Marken.
https://www.taz.de/Archiv-Suche/!5517592&s=treuhand/